Mad Men’ no

Vandaag was het een zooitje[zie update 29-1] ,maar niemand

had kunnen voorzien hoe de dag zou eindigen .

Zo rond vier uur ,kwam het hoofd van de afdeling ons vertellen

dat een medeclient een zelfmoordpoging had gedaan .

Deze leefde nog wel maar was in levensgevaar opgenomen in het

ziekenhuis .

Dit sloeg natuurlijk in als een bom ,had het voorkomen kunnen

worden ,als ik ,als jullie .

Verdriet en herkenning namen al gauw de overhand ,

het gevoel dat je liever dood bent dan door gaan met leven

is mij bekend .

Dat jezelf zo in de problemen hebt gewerkt dat je echt geen

uitweg meer ziet .

De radeloosheid ,paniek ,zo’n ontzettend klotegevoel ,dat je het

niet meer aankan en ‘rust’ verlangt .

De depressiviteit is als een schuine helling ,en kan soms snel

overgaan in een glijpartij ,in een bodemloze put .

Op dat moment ben je niet meer in staat te relativeren ,

het is een ‘momentopname’ maar zelf ervaar je het als iets wat

nooit meer weggaat .

Dit kan leiden tot de gedachte dit doet te veel pijn ,zo wil/kan ik niet

verder leven ,en tot zelfmoord !!

Zo’n vier maanden geleden voelde ik me precies zo ,het lijkt alweer

een eeuwigheid geleden .

De wanhoop ,het zelfmedelijden ,teleurstelling ,en ‘het zit er toch

niet in voor mij ‘ gevoel , totaal verloren .

Zo klein als een muis ,met vedriet van een reus ,blind voor de dag

van morgen .

Ik zag het niet meer ,kon allen nog achterom kijken en niet meer

vooruit .

Dope genoeg om ‘out’ te gaan en pedaalemmerzakken om het

af te maken ,praktisch als ik ben had ik ook voor Postbode

elastieken gezorgd .

Ik was zo naar de klote dat de shot heroine al mislukte ,

de naald raakte verstopt ,werd een drama dus meer d’r naast

dan d’r in.

Plan b , de pedaalemmerzakken was ook geen succes ,niet er

aan gedacht dat je lucht in de zak moet hebben om langzaam

weg te zweven .

Dus zat ik vacuum ,en binnen een minuut had ik het gehad .

Als zelfmoord niet eens lukt ,dan voel je je pas echt een ‘loser’ .

Geen knaak in je zak en nog meer verloren , vooral zelfrespect .

Kan ik dan echt niks ‘goed’ doen ???????

Gelukkig was mijn overlevings instinct zo sterk ontwikkeld

[niet zo gek na zoveel ongelukken ,en 25 jaar mezelf slopen] ,

dat ik door moest !!

En nu vier maanden later sta ik zo sterk in m’n schoenen dat

ik het verdriet wat vandaag bij me losmaakt ,kan hanteren en

zelfs durf te voelen i.p.v. te dempen met drugs .

Besef dat het ‘normale’ leven zulk verdriet met zich meebrengt ,

en dat ieder z’n verdriet te verwerken krijgt ,terwijl ik hiervoor

dacht dat ik alleen ‘de lul’ was.

Voel me dus verdrietig ,gehuild en mag dat ook van mezelf voelen ,

maar boven al voel ik me sterk genoeg voor het ‘echte’ leven .

Met de medeclient gaat het ondertussen wat beter ‘overleefd’ ,

nu zal de zware weg beginnen ,maar mensen zijn sterk .

Zelfvertrouwen groeit ,en juist de ‘zware ‘ momenten doen

me dit beseffen ,ik bevind me in een onbekende wereld .

‘Ondergaan’ zonder kopje onder te gaan ,

wist niet dat het in me zat !!!!

Ik ‘groei’

Madmen’ no